Archive for the ‘κείμενα’ Category


Αν το σύννεφο του Μάνου Χατζιδάκι έφερε βροχή, τότε η «Οδός Ονείρων» για όλους εμάς, εργαζόμενους και ανέργους κάθε ηλικίας, έγινε αφετηρία για εργαστήριο σκέψης, προβληματισμού, συλλογικών αποφάσεων και δράσης.
Στο Χαϊδάρι, την «πόλη όλων μας» μπορεί να βρει κανείς ότι θέλει… σε πλεονάζοντα βαθμό μάλιστα, αν δει κανείς την χωροταξική του θέση και έκταση. Αυτό που δεν μπόρεσε να εξελιχθεί στην «πόλη μας» όλα αυτά τα χρόνια, είναι ένας χώρος διαφορετικού πολιτισμού, έκφρασης, δημιουργίας και πολιτικής κουλτούρας. Πέρα και έξω από παρακμιακά μοντέλα, που ισοπεδώνουν κάθε ελευθεριακή βούληση στο όνομα ενός αστικού μοντέλου εκτάκτου ανάγκης, εμείς προτάσσουμε την ανάγκη ενός διαφορετικού πολιτικού πολιτισμού.
Αυτή η κρίση που εκφράζεται σε ηθικό, πολιτικό, πολιτιστικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, βάζει νέα καθήκοντα σε όλους εμάς. Ο δήμος Χαϊδαρίου είναι πολύ κατώτερος των περιστάσεων να διαχειριστεί – αξιοποιήσει τους δημόσιους χώρους, οι οποίοι από στιγμή σε στιγμή μπορούν να περάσουν στα δόντια ιδιωτών και να μετατραπούν σε «αναπτυξιακές» μαύρες τρύπες, αφήνοντας τη δουλειά του πολιτικού πολιτισμού στους «ειδικούς». Ειδικοί που, όπως φαίνεται, έκαναν «καλά τη δουλειά τους» όλη την προηγούμενη περίοδο, οδηγώντας το Χαϊδάρι να φιγουράρει στις μαύρες λίστες των υπό χρεοκοπία δήμων μεταφέροντας το χρέος και την πολιτική χρεοκοπία τους σε όλους εμάς, ξεπουλώντας όταν «κριθεί αναγκαίο» δημόσια περιουσία.
Ένας κεντρικός χώρος, που στο παρελθόν κινδύνευσε να παραδοθεί «στις λιμουζίνες του πολιτικού πολιτισμού» της πόλης μας και να προσφέρει εύκολο χρήμα στον υποψήφιο χρηματοδότη του, είναι «Το Εργοστάσιο των Παπουτσιών». Ένα εργοστάσιο που περιμένει με αγωνία, να αξιοποιηθεί. Ένα εργοστάσιο που δούλεψε από το 1954 και στάθηκε όρθιο, από την εντιμότητα και την αξιοπρέπεια των εργατών εκείνης της εποχής. Ένα εργοστάσιο που σήμερα ορθώνει το ανάστημα του απέναντι από την πλατεία, εκεί στον πλάτανο, ζητιανεύοντας τη συμβολική δροσιά του, τα καυτά μεσημέρια της καλοκαιριάς. Δίπλα από το θερινό σινεμά και τις βαρυχειμωνιές, ανίκανες να παγώσουν τις αναμνήσεις του.
Άνοιξη του 2011 στο εργοστάσιο των παπουτσιών φυσάει δυτικός άνεμος, των ναυτικών πουνέντες, έτοιμος να δώσει τη ζωή, τα χαμόγελα και τις λύπες που του στέρησαν, όλα αυτά τα χρόνια.
«Το εργοστάσιο των παπουτσιών» μας καλεί να σκεφτούμε, να μιλήσουμε, να συμφωνήσουμε και να διαφωνήσουμε, να χαρούμε και να λυπηθούμε. Μας καλεί να εκφραστούμε δημιουργικά και να μάθουμε μέσα από την τέχνη, μακριά από κάθε έννοια εμπορευματοποίησης και εκμετάλλευσής της. Να κάνουμε πράξη αυτό που εδώ και χρόνια έχουμε ξεχάσει. Να κάνουμε την συλλογική μας δράση, ένα απέραντο παιδικό παιχνίδι με τη ζωή.
Όλοι μαζί, γονείς, άνεργοι, εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, μετανάστες, μαθητές, ας αυτοοργανωθούμε για να σκαρώσουμε ένα διαφορετικό μέλλον για εμάς και τα παιδιά μας.
ΣΤΕΚΙ ΠΟΥΝΕΝΤΕΣ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΠΑΠΟΥΤΣΑΔΙΚΟΥ

Οι μεγάλες μάχες και οι ολοκληρωτικές νίκες είναι μπροστά μας. Το νομικό πρόσωπο αρμόδιο για τους παιδικούς σταθμούς Χαϊδαρίου, αποφάσισε να μειώσει τις αυξήσεις που έκανε τον Φλεβάρη του 2011 στα τροφεία των παιδικών σταθμών μπροστά στην οργανωμένη άρνηση των γονιών να επωμιστούν και άλλα βάρη. Αυτό είναι η αρχή και βέβαια δεν χωρά εφησυχασμός.

Οι συνθήκες επιβίωσης αυτού του δημοτικού μορφώματος δεν είναι καθόλου ευνοϊκές. (περισσότερα…)

Τις τελευταίες πενήντα περίπου μέρες είχαμε την τύχη να σταθούμε δίπλα σε έναν Αγώνα. Να τον νιώσουμε στο πετσί μας, να ζήσουμε τις αγωνίες του, να κρυώσουμε μαζί του. Να βιώσουμε την αλληλεγγύη σε αυτόν. Να σμίξουμε με ανθρώπους αόρατους, με τους «χωρίς χαρτιά» 300 απεργούς πείνας μετανάστες εργάτες. Με τα ταξικά μας αδέρφια. Αυτοί οι «απόβλητοι», οι κολασμένοι, αποφάσισαν να σηκωθούν στα πόδια τους και να σταθούν όρθιοι ενάντια σε κάθε δαίμονα. Και στάθηκαν γίγαντες. Ενωμένοι σα γροθιά. Και νίκησαν. Τα παρακάτω αποτελούν το δικό μου «ευχαριστώ» σε εκείνους. (περισσότερα…)

Ας μιλήσουμε για την δουλειά μας

Ας μιλήσουμε για την ζωή μας

Είσαι άνεργος, είσαι άνεργη, στέκεσαι στις ουρές του ΟΑΕΔ για ένα επίδομα εξαθλίωσης που θα στο κλέψουν λίγη ώρα μετά, το κράτος, η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, οι τοκογλυφικές τράπεζες.

Είσαι άνεργος, είσαι άνεργη, και βλέπεις κάθε βράδυ στα δελτία ειδήσεων χρήσιμους ηλίθιους να αναλύουν το κοινωνικό φαινόμενο της ανεργίας, αραδιάζοντας κενούς αριθμούς και στατιστικές. Ναι, για άλλη μια φορά οι χορτάτοι μιλούν για τους πεινασμένους… (περισσότερα…)

Σήμερα, Κυριακή 27 Φλεβάρη, του σωτήριου έτους 2011, στην πολιτισμένη Δύση, στη φιλόξενη Ελλάδα, το σταυροδρόμι των πολιτισμών, στη δημοκρατική Αθήνα, σήμερα, Κυριακή 27 Φλεβάρη, μπροστά μας, μπροστά σε εμάς τους κατατρεγμένους από τους πολέμους και τη φτώχια Έλληνες, τους διασκορπισμένους στα τέσσερα σημεία της γης Έλληνες μετανάστες, μπροστά στους φιλόσοφους και φιλόξενους  Έλληνες, σπάζει η ιστορία σε κομμάτια και μας χλευάζει!!

Σήμερα, Κυριακή 27 Φλεβάρη, 16 μετανάστες εργάτες, απεργοί πείνας για 34η ημέρα, μεταφέρονται εκτάκτως σε νοσοκομεία. Επειδή είχανε το θάρρος να αγωνιστούν για κάτι που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο, για το δικαίωμα να έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις με όλους μας. Για το δικαίωμα να μην πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης για ένα κομμάτι ψωμί. Για το δικαίωμα να μπορούν να αναθρέψουν τα παιδιά τους σε πλήρη αρμονία με τα παιδιά των Ελλήνων. Για το δικαίωμα να μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς!! Για το δικαίωμα να μπορούν να διεκδικήσουν την αξιοπρέπειά τους ισότιμα. (περισσότερα…)

Είμαστε όλοι μετανάστες

Posted: 21 Φεβρουαρίου, 2011 in κείμενα

Αν ένας σεισμός στην Τασμανία κρατούσε 300 ανθρώπους εγκλωβισμένους σε ερείπια, αναγκαία και ανθρώπινα η ΕΜΑΚ μαζί με εθελοντές διασώστες θα ήταν  από την πρώτη στιγμή παρόντες στην προσπάθεια για απεγκλωβισμό. Αν 100 ναυαγοί πάλευαν μεσοπέλαγα για τη ζωή τους, εναέριες και θαλάσσιες δυνάμεις, αναγκαία και ανθρώπινα, θα είχαν σπεύσει για τη διάσωσή τους. Αν δέκα εκδρομείς σε χιονοδρομικό κέντρο αποκλείονταν από αιφνίδιες χιονοπτώσεις, οι κατάλληλες για τον απεγκλωβισμό δυνάμεις, σωστά και ανθρώπινα, θα βρισκόντουσαν σε συναγερμό. Αν έστω και ένας ορειβάτης στον Όλυμπο εγκλωβιζόταν σε μια χαράδρα, θα ενεργοποιούσε άμεσα τα ανθρώπινα αντανακλαστικά για τον εντοπισμό και τη διάσωσή του. (περισσότερα…)

Στη κρίση του καπιταλιστικού συστήματος όλο και ευρύτερες λαϊκές μάζες μένουν «απ’ έξω». Ο χώρος της εργασίας δέχεται πρωτοφανή επίθεση, προκειμένου να διασφαλιστεί η επιβίωση ενός απάνθρωπου συστήματος. Στις πλάτες μας φορτώνουν όλα όσα φάγανε. Τα δικαιώματα μας μπαίνουν σε διαπραγμάτευση από τους γραφειοκράτες και καταπατούνται βάναυσα. (περισσότερα…)